آقای کامو می گوید" جسارت زیادی می خواهد که خودت باشی. آقای کامو درست می گوید، و بسیارند کسانی که چنین جسارتی ندارند.من هرگز درک شان نکردم.. حتی خودم را هم درک نکردم. من هم به نوعی خودم نیستم! اگرنه چر

ژ. مشکل بتوان پشت این مهربانی فوق العاده، زودرنجی او را حدس زد. زمان لازم است در این مدت بیمِ رنجاندنش هست.

به قول آقای کامو" آدم نمی تواند تمام چیزهایی را که می نویسد زندگی کند. ولی تلاشش را می کند."

آقای کامو هیچ مهمانِ ناخوانده ای جز شما نمی توانست مرا به اشک های شوق بسپارد.. یک رنجِ بزرگ و هر روز آفتاب. او شفا یافته، در تنهایی، خدای سرخ را ستایش می کند. میانه روی و دیوانگی. میانه روی در رواب

همان شب در دفترچه ی خاطراتم نوشتم فردا اگر ز راه نمی آمدمن تا ابد کنارِ تو می ماندم..

قلب همین که جریحه دار شد تا ابد دردناک خواهد ماند..

گاهی وقت ها همه ی دنیا باتلاقی در خود فرو برنده می شود.